1945 - 1955

Al snel na de bevrijding, Hoenderloo werd op 17 april bevrijd, kwamen ongeveer 45  voetbalenthousiastelingen bij elkaar op 5 mei in het Dorpshuis. Hier was veel belangstelling voor. Er konden geen uitnodigingen voor deze bijeenkomst verstuurd worden, maar mond op mond gaat in een kleine gemeenschap als Hoenderloo uiteraard ook heel snel. Er werd besloten een voetbalvereniging op te richten met als naam s.v. Beatrix. Het eerste bestuur bestond uit Ap van de Berg (voorzitter), Derk Dalhuizen (secretaris), Cees Hijwegen en Rein Westerveld. Hun belangrijkste taak bestond uit het zodanig leiden van de vereniging, dat deze een wat langere levensduur zou krijgen dan de voorgaande voetbalverenigingen.

Verschillende Hoenderloërs, die eerst in Ugchelen, Apeldoorn of Beekbergen hadden gevoetbald, werden lid van Beatrix en al snel kon een heel behoorlijk team op de been gebracht worden. Er was in eerste instantie nog geen veld. Voorlopig werd er gevoetbald op een heideveld aan de Krimweg achter de Elisabethweg. Hier werd zo goed als mogelijk een voetbalveld gemaakt, wat heel wat inspanning heeft gekost. Door een stel Duitse tankversperringen bij 1912 te slopen wist men aan een stel redelijke doelpalen en latten te komen. Want geld om doelpalen te kopen was er niet. De familie Bloem stelde de schuur beschikbaar als kleedruimte. Zo konden er oefenwedstrijden gespeeld worden tegen verenigingen uit de omgeving. Het kon er zowel binnen als buiten de lijnen soms fel aan toe gaan. Eén verhaal is bekend, waarin in de wedstrijd tegen Albatross de neven Van Ark het in het veld met elkaar aan de stok kregen. Buiten het veld knokten de vaders er ook lustig op los.

Ruim een jaar konden er alleen oefenwedstrijden gespeeld worden; het 'heideveld' werd door de voetbalbond afgekeurd. Bovendien moest Beatrix nog een oude schuld van de vorige voetbalvereniging DWS aflossen. Al met al geen ideale start.

Beatrix moest dus uitzien naar een nieuw terrein. Na overleg met de heer Memelink, directeur van het Nationale Park De Hoge Veluwe over de huur van een stuk grond aan de Apeldoornseweg, werd dit stuk bouwland aan de bosrand voor een klein bedrag aan Beatrix verhuurd. Naar we gehoord hebben was het een symbolisch bedrag van één gulden per jaar. Met hulp van velen, waaronder personeelsleden van landgoed het Deelerwoud, werd het veld gelijk gemaakt en ingezaaid. Niemand mocht voorlopig op het veld komen en de toenmalige veldwachter Hendrik van Ark (Lange Hendrik) hield een oogje in het zeil. Hij deed dat echter zo grondig, dat hij de heer Jansen, een bestuurslid van de Geldersche Voetbal Bond (G.V.B.), die het veld kwam keuren, zonder pardon verwijderde.

Met de aanleg van de terreinen was het geld op en men moest het dus zonder kleedkamers doen. Caféhouder Aart Beekman van Veldheim stelde zijn schuur beschikbaar als kleedkamer. Indien nodig was er ook een emmer water te krijgen om het ergste vuil af te wassen. Café Veldheim werd het clubhuis van Beatrix en Aart Beekman was één van de trouwste supporters. Hij schonk de eerste clubvlag en de wisselbeker voor het 'Veldheimtoernooi'.

De allereerste wedstrijd op het nieuwe veld werd gespeeld tegen Loenermark. Dat was in 1946. Na deze openingswedstrijd kreeg Beatrix in juli van dat jaar toestemming om aan de competitie deel te nemen en seizoen 1946-1947 was dus het eerste competitiejaar. Er konden twee elftallen op de been gebracht worden en het eerste elftal ging spelen in de 2e klasse G.V.B. en het tweede in de 3e klasse. Er werd gevoetbald in een rood shirt en witte broek met een oranje bies en blauwe kousen met een witte boord.

Als je destijds lid van Beatrix  was, dan was je daar de hele week mee bezig. Want als je eenmaal een vaste plaats in een elftal had, dan was je veel te bang om die weer af te moeten staan aan een ander. Dus zorgde je er wel voor dat je op de training was om fit te blijven.

Er was nog geen jeugd. In die tijd kon je pas met wedstrijden beginnen als je 12 was. Met 10 mocht je wel lid worden en mocht je zo nu en dan mee doen aan een vriendschappelijke wedstrijd, maar pas met 12 ging je meedoen aan de competitie. Bij de senioren dus. De prestaties waren in het begin niet om over naar huis te schrijven, maar al snel werden die van het eerste elftal beter en het bleek dat er in Hoenderloo toch heel wat voetbaltalent rondliep. In het seizoen 1948 - 1949 werd zelfs al het eerste kampioenschap van de club binnen gehaald en werd er promotie gehaald naar de 1e klasse.

Ook buiten het veld werkte men zich in het zweet voor de club en in 1948 werd door spelers en supporters een kleedruimte gebouwd. Er was nog geen wasgelegenheid en elke zondag werden enkele melkbussen met water gevuld en naar het Beatrixterrein gebracht. Hieruit werden kleine bakjes gevuld en kon men zich buiten, achter de kleedkamers, wassen. Het water werd gehaald bij het huis van de Hoge Veluwe.

Na het vertrek van Ab van de Berg nam Evert van de Brink het voorzitterschap over. 

In het volgende seizoen, die van 1949 - 1950, werd na een 2 - 1 overwinning op Alexandria een ongeslagen kampioenschap behaald onder trainer M. Beelen en kreeg men kans in 2 jaar door te stoten naar de 4e klasse van de K.N.V.B. Er werden spannende promotiewedstrijden gespeeld tegen Pax (Hengelo), DVC'26 (Didam) en V en K (Twello). Uiteindelijk werd de beslissingswedstrijd tegen V en K met 2 - 1 verloren en ging de K.N.V.B. aan de neus van Beatrix voorbij. Belangrijke schakel voor de successen in die jaren was trainer Beelen en ook de Hoenderloërs leefden erg mee met hun Beatrix. Er was een hele grote groep supporters, die op allerlei soorten middelen van vervoer naar de uitwedstrijden ging.

 In die jaren werd het al eerder even genoemde Veldheimtoernooi gespeeld. Een sterk bezet toernooi met ploegen uit de vierde klasse KNVB en de 1e klasse G.V.B. In die tijd gingen er nog maar weinig mensen op vakantie en was er eind juli, begin augustus volop belangstelling om mee te doen. Alle verenigingen, maar vooral DDH, brachten steevast een grote groep supporters mee. Jammer genoeg wilden de trainers later een andere voorbereiding op de nieuwe competitie en was het niet meer mogelijk dit mooie toernooi in stand te houden.

Het eerste diploma dat Beatrix kreeg voor het behalen van een kampioenschap.

Muziekvereniging VIOS speelde bij de opening

Toespraak 

1955 - 1965

In de jaren 1950 tot 1957 heeft Beatrix altijd een belangrijke rol gespeeld en meegedaan om de eerste plaats in de eerste klasse G.V.B. In die jaren speelde Beatrix tegen clubs als K.C.V.O., Beekbergen, Juventus (Dieren), B en O, D.D.H en Emst en men hoefde voor al deze clubs absoluut niet onder te doen. Nog eenmaal werd het kampioenschap behaald en zat promotie naar de K.N.V.B. er in, maar in de promotiewedstrijd tegen V en K werd dit opnieuw gemist.

In seizoen 1958 - 1959 ging het op voetbalgebied opeens een stuk slechter en volgde zelfs degradatie. Het jaar daarop werd in de tweede klasse echter meteen weer het kampioenschap behaald en werd de promotie naar de 1e klasse een feit na de promotiewedstrijden tegen Cupa. Dit kon men echter slechts één jaar volhouden, want de voetbalprestaties liepen nog verder achteruit. Er werd te veel gesteund op de oudere spelers uit de beginjaren. Talentvolle spelers gingen verhuizen of raakten langdurig geblesseerd. Goede prestaties bleven uit en het absolute dieptepunt werd bereikt in seizoen 1962 - 1963, toen degradatie plaats vond naar de 3e klasse.

Ook bestuurlijk gezien was het niet allemaal koek en ei in deze jaren. Na het enthousiasme van de eerste jaren nam met de tegenvallende voetbalprestaties de animo af om zich in te zetten voor Beatrix. Ergens tussen 1956 en 1959 nam J.A. Mulder het voorzitterschap op zich en hij heeft ervoor gezorgd dat de v.v. van voetbalvereniging veranderde in s.v. van sportvereniging. Dames moesten ook een kans krijgen  om een tak van sport te beoefenen bij Beatrix. Damesvoetbal was in die tijd nog niet aan de orde en met name voorzitter Mulder heeft geprobeerd een korfbalafdeling van de grond te krijgen. Dit is niet gelukt omdat de heren het, ondanks grote belangstelling van de dames, lieten afweten. Daarna werd geprobeerd een dameshandbalafdeling op te richten en aanvankelijk gaven heel wat dames zich op. Het leek een succes te worden, maar na korte tijd lieten verschillende dames het afweten en was het handbal ter ziele. Na de verhuizing van de heer Mulder heeft Beatrix het lange tijd moeten stellen zonder vaste voorzitter. Ook waren er problemen rond het penningmeesterschap, tot het moment dat de heer H. van Wijlandt bereid was de penningen te gaan beheren en financieel orde op zaken te gaan stellen. Ger Schut werd waarnemend voorzitter. Rein Westerveld sr. beheerde het secretariaat en sprong overal bij om de zaak draaiende te houden. Via allerlei acties zoals schietwedstrijden, verlotingen en bazars kon men Beatrix financieel op de been houden.

Na de jammerlijke degradatie naar de 3e klasse werd weer het kampioenschap behaald en mocht het eerste elftal weer gaan voetballen in de 2e klasse. Hierin draaide Beatrix een aantal jaren mee in de middenmoot.

Tijdens de jaarvergadering van 1965 stelden verschillende leden zich beschikbaar voor een taak. Het bestuur, de jeugdcommissie en de technische commissie kregen versterking. Harm Haan nam het voorzitterschap op zich, H. van Wijlandt droeg het penningmeesterschap over aan Jan Wolffensperger en Jan Essenstam nam zitting in het bestuur. Wim van Buren werd voorzitter van de technische commissie en Bernard Vink en Marinus v.d. Loo kwamen de jeugdafdeling versterken.

Het bestuur stelde zich vooral drie doelstellingen:

1.         het opknappen en uitbreiden van de accommodatie

2.         het opbouwen van een gezonde jeugdafdeling

3.         het verhogen van het spelniveau van de (selectie)teams.

Nadat zo'n 15 jaar vrijwel niets gedaan was aan de accommodatie nam het opknappen hiervan waarschijnlijk de meeste tijd in beslag. Onder leiding van Jan Essenstam werd er een bouwcommissie in het leven geroepen en hij ging ook met een aantal dames de oude consumptietent beheren. De eerste winst werd bestemd voor de aanschaf van een nieuwe clubvlag en de aanzet tot het kopen van een eigen grasmaaimachine.

Het voetbalveld werd volledig vernield door de vele mollen en daarom werd rondom de velden gaas ingegraven om die beesten buiten het terrein te houden.

Er kwamen plannen op tafel voor nieuwe kleedkamers met wasgelegenheid. De NSF stelde ƒ 3000,- beschikbaar en de gemeente Apeldoorn verleende een renteloos voorschot van ƒ 8000,-. Na alle goedkeuringen kon de bouwcommissie aan de slag en daarbij hoorde ontzettend veel graafwerk. Er moesten sleuven, fundering, een zinkput en een kelder worden gegraven, wat heel veel vrije tijd vergde. Elk lid was verplicht zes keer per jaar te helpen of een financiële bijdrage te leveren. Er werd ook geld binnen gehaald met allerlei activiteiten.

Hieronder een paar mooie oude elftalfoto's

1965 - 1975

Eind 1967 konden de nieuwe kleedkamers in gebruik genomen worden en vervolgens werd een nieuw toegangshek en het kaartverkoophokje geplaatst. Na veel passen en meten bleek dat er net voldoende ruimte was voor een tweede speelveld. Het oude trainingsveld werd geschikt gemaakt en het eerste veld werd geëgaliseerd en opnieuw ingezaaid. Een jaar later werd het tweede veld ingezaaid en had Beatrix twee prima voetbalvelden.

De medewerking van de gemeente Ede en Apeldoorn was er gelukkig volop. De velden van Beatrix lagen (en liggen) namelijk op grondgebied van de gemeente Ede en verreweg de meeste leden woonden (en wonen) in de gemeente Apeldoorn. Zo kon Beatrix bij beide gemeentes aankloppen voor steun.

In 1968 stopte Rein Westerveld na gedurende 23 jaar een bestuursfunctie te hebben vervuld. Later heeft hij als trouw lid, die helemaal verknocht was aan zijn club, nog vele jaren kaartjes verkocht bij thuiswedstrijden en was hij een vertrouwd gezicht bij binnenkomst op het sportpark van Beatrix. Voor al zijn werk en als één van de oprichters van de club heeft hij in 1995 op een voor hem heel onverwacht moment in het clubhuis een Koninklijke Onderscheiding opgespeld gekregen.

Twee jaar later stopt Jan Wolffensperger ook met het bestuur en de vrijgekomen plaatsen werden overgenomen door Rik Hijwegen en Gerrit ter Brugge. Harm Haan gaf de voorzittershamer over aan Ger Schut en hij ging zich meer bezighouden met de jeugd. Het bestuur en de bouwcommissie gingen ondertussen plannen maken voor een eigen clubhuis. Ten tijde van het eerste jubileum dat gevierd werd was die wens duidelijk aanwezig. Daar werd hard aan gewerkt en de supportersvereniging in Hoenderloo hield er een verloting voor. De opening kon uiteindelijk plaats vinden op 12 juni 1971 en in Janny en Martin van Buren werd een beheerdersechtpaar gevonden.

Er werd uiteraard ook nog gevoetbald. Het bestuur wilde een goede en betaalbare trainer, die in de heer A. Welmers werd gevonden. Hij werd in 1966 aangetrokken en hij en zijn vrouw werden al snel echte clubmensen. Onder zijn leiding gingen de prestaties rap vooruit. Voordat de voetbalcompetitie van 1968 - 1969 begon zijn de spelers, trainer, leider en het bestuur bij elkaar gaan zitten om gezamenlijk één groot doel na te streven, namelijk het kampioenschap en promotie naar de 1e klasse. Het zou mooi zijn om als jubilerende vereniging weer in de 1e klasse te kunnen spelen. Er werd hard getraind en na een spannende competitie werd het kampioenschap in Laag Soeren bij SCS inderdaad gehaald en dus kon Beatrix in het jubileumjaar weer in de 1e klasse voetballen. Helaas heeft het zich slechts één jaar in die klasse kunnen handhaven.

Jeugd

Al vrij spoedig na de oprichting werd er bij Beatrix een juniorenafdeling opgericht; bescheiden, met één A-elftal. In 1947 werd voor de eerste keer meegedaan met een elftal onder leiding van E. Evers. Enkele jaren later kon onder leiding van B. Mulder zelfs met een B-team aan de competitie deelgenomen worden en nog een drietal jaren later bestond de jeugdafdeling zelfs al uit circa 60 leden. Toen werden er zelfs al pupillenteams opgericht. Deze konden nog niet aan de competitie deelnemen, maar er werden wel leuke toernooien voor georganiseerd. Ook werden toen al andere activiteiten gedaan, zoals feestjes, puzzelritten, Sinterklaas en de jaarlijkse uitwisseling met v.v. Zaandam.

De jeugd had toen een eigen bestuur, namelijk de heren M. v.d. Loo en W. van Buren. Zoals iedere club kenden de jeugd bij Beatrix ook zijn ups en downs en in 1965 bestond de jeugdafdeling bijna niet meer. In dat jaar  deed het bestuur een beroep op verschillende leden om het geheel weer nieuw leven in te blazen. Er werd een eigen bestuur gevormd bestaande uit Harm Haan, Wim van Buren, Bernard Vink, Bram Westerveld, Rien Bout en Arie Schut, die een grote mate van zelfstandigheid kreeg en het resultaat was bijzonder goed. Er kwamen veel nieuwe jeugdleden bij en voor het eerst kwamen in Hoenderloo pupillen aan het spelen in competitieverband. De trainingen werden beter verzorgd en er werden van allerlei activiteiten buiten het voetbal om georganiseerd. De jeugd in Hoenderloo liep weer warm voor voetbal. Er kwamen veel nieuwe leden bij en in 1970 had de jeugdafdeling ongeveer 65 leden, met 2 junioren- en 2 pupillenelftallen. In die jaren werd blijkbaar steevast gekampeerd op een camping in de omgeving van Ommen.

In het seizoen 1970 - 1971 telde Beatrix 298 leden en donateurs en maakte sinds kort ook een volleybalafdeling deel uit van de vereniging.

In het seizoen 1971 - 1972 wordt het hoofdveld weer in gebruik genomen en werd na 5 jaar afscheid genomen van hoofdtrainer Welmers. Hij werd opgevolgd door de heer De Haan uit Harskamp.

Het aantal volleyballeden liep in het seizoen  1972 -1973 terug en er waren niet genoeg spelers om aan de competitie deel te nemen. Het verloop is zo groot dat besloten wordt de afdeling volleybal voorlopig in de 'ijskast'' te zetten. Dit bleek echter definitief te zijn. De voetballers kregen een nieuwe trainer, namelijk S. van Rheede uit Dieren. Op 27 november werd voor de eerste keer in de geschiedenis van Beatrix een openbare bestuursvergadering gehouden.

Het trainingsveld werd in het seizoen 1973 - 1974 voorzien van een nieuwe verlichting en onder leiding van M. van Buren werd de afrastering rond het hoofdveld aangebracht. De palen waren afkomstig van het oude Roburveld aan de Asselsestraat uit Apeldoorn. Als trainer werd  de heer Hekkert uit Brummen aangenomen, maar zijn werkzaamheden werden tijdens het seizoen overgenomen door J. van de Werd uit Apeldoorn. Hekkert voldeed niet echt, want deze oud militair liet de spelers tijdens de warming-up al zo tekeer gaan, dat ze voor de wedstrijd uitgeput waren.

In het seizoen 1974 - 1975 bleek het clubhuis alweer te klein te zijn.  En er worden plannen gemaakt voor uitbreiding en verbouw. Voor de eerste keer werd er een team gesponsord en het was supermarkt Verbeek uit Hoenderloo die trainingspakken schonk aan het eerste elftal.

Het Veldheimtoernooi werd niet meer georganiseerd door de tanende belangstelling en het 30-jarig jubileum werd gevierd. Ter gelegenheid daarvan werd voor het eerst een wandel avondvierdaagse gehouden, wat uitgroeide tot een jarenlange traditie. Er werd ook een wedstrijd tegen een artiestenelftal gespeeld en de festiviteiten werden afgesloten met een mooie feestavond. In dit seizoen stelde de supportersvereniging van Eensgezindheid banken rond het eerste veld en dug-outs beschikbaar.

    

Het kampioensteam van 1969

1975 - 1985

Beide velden werden ingezaaid voor het seizoen 1975 - 1976 en de kosten van de renovatie van de kleedkamers worden begroot op ƒ 20.000,-. Die van de uitbreiding van het clubhuis komen op ƒ 80.000,- Nadat het seizoen was afgesloten werd voor de eerste keer het hutspottoernooi gehouden, waarin de spelende leden van alle seniorenteams door elkaar gehutseld werden. H. Bodde uit Arnhem werd de trainer van de senioren en E. Whittie uit Apeldoorn jeugdtrainer.

Rond de kerstdagen van 1976 werden de eerste onderlinge zaalvoetbalwedstrijden gespeeld. Jarenlang werd deze traditie gehandhaafd en was het na afloop flink gezellig in de kantine van de sporthal op het Jongenshuis. Na verloop van jaren liep de animo blijkbaar terug en ging het toernooi ter ziele. In februari 1977 werd de eerste carnavalsavond gehouden. In het seizoen 1976 - 1977 werden zowel het vierde elftal als de A-junioren kampioen.

In seizoen 1977 - 1978 zijn de kleedkamers gerenoveerd en er was verwarming aangebracht. Van de spelende leden werd een bijdrage van ƒ25,- gevraagd voor terreinwerkzaamheden. De heropening van het clubhuis vond plaats op 14 december 1978. De selectie trainde wederom onder A. Welmers, die weer was aangesteld. Het seizoen 1978 - 1979 was het seizoen waarin afscheid werd genomen van de familie van Buren als beheerders van de kantine. Een kantinecommissie, bestaande uit 23 man, nam de taken over. In een buitengewone ledenvergadering werden de nieuwe statuten vastgesteld en in goede samenwerking met het Oranje Comité werd Koninginnedag gevierd.

In seizoen 1979 - 1980 bestond Beatrix 35 jaar en daarom werd de avondvierdaagse afgesloten met een blarenbal. Sportief gezien waren er twee kampioenschappen te vieren, die van het eerste zaalvoetbalteam en van het B. Bestuurlijk waren er echter problemen doordat het bestuur al langere tijd onderbezet was. Harm Haan was waarnemend voorzitter en wilde het liefst zo snel mogelijk de voorzittershamer overgeven aan een opvolger. Gelukkig waren er een aantal sterk bezette commissies ontstaan, zoals de kantinecommissie, de technische commissie met als drijvende krachten de altijd tot bemiddelen bereide Wim van Buren en wat stengere Wim Bronkhorst. En ook de jeugdcommissie was op volle sterkte.

Trainer bij de senioren werd A.J.W. Brinkman uit Twello en ook het oudste jeugdelftal kreeg voor het eerst een betaalde trainer. Henk van Scherrenburg, zelf altijd gevoetbald bij Otterlo,  nam ze onder zijn hoede en trainde en begeleidde ook het tweede elftal enige jaren. Ook bij Beatrix werd de jeugd al op 6 jarige leeftijd voetbal geboden. Met aangepaste doeltjes op een half veld voetbalden voor het eerst de F-pupillen. De doelen werden aangeschaft via een sponsor. In die tijd speelde het E en het D nog over de volle lengte van het veld. De enige aanpassing was dat het doel werd verlaagd met een pupillenlat. Ook werden er nieuwe stalen doelen geplaatst op de velden en verdwenen de vierkante houten doelen. In 1980 werd Egbert van Veen voorzitter. De heer G. van Brugge nam na 12 jaar afscheid als secretaris, maar bleef nog jaren actief als wedstrijdsecretaris en verzorgde de kontakten met o.a. de Gelderse Voetbalbond.

Het trouwe lid Bernard Vink, leider van het tweede Zaalvoetbalteam overleed op 58 jarige leeftijd. Later zou het veteranentoernooi als eerbetoon zijn naam krijgen

Het A-elftal deed mee aan een toernooi in Minden, waar de jongens tijdens de twee toernooidagen werden ondergebracht bij gastouders. De begeleiders en supporters kregen onderdak in hotels. In de feesttent naast het veld was het 's avonds erg gezellig, zeker toen men ook een nummer van Normaal draaide en heel Beatrix dit meezong. Een paar jaar later werd de organiserende vereniging uit Minden bij ons uitgenodigd voor een toernooi met C-elftallen. 

In 1981 trad er na een aantal conflicten binnen het oude bestuur een volledig nieuw en jong bestuur aan. Will Swaager werd voorzitter, Piet Woensdregt bleef secretaris. (Hij was het jaar ervoor Gerrit van Brugge opgevolgd), Harry IJsendoorn werd penningmeester en verder was er een grote groep jonge bestuursleden. Bij de jeugd deed het meisjesvoetbal zijn intrede. Dit heeft enige jaren stand gehouden, maar uiteindelijk waren er toch te weinig liefhebbers. In die dagen mochten er nog geen meisjes meevoetballen in de jongensteams.

Na de bouw van de ondergrondse kleedruimtes moest Beatrix worden aangesloten op de riolering. Dit werd dat jaar geregeld. Het eerste zaalvoetbalteam werd voor de derde keer op rij kampioen en ook het A-elftal was de sterkste in haar afdeling.

In het seizoen 1982-1983 werd het Bernard Vink toernooi, nog steeds een toernooi dat bij veel veteranen een heel goede naam heeft, voor het eerst georganiseerd.

Piet Woensdregt trad terug als secretaris. Zijn opvolger werd Wiebe Berkhof.

v.v. Alexandria organiseerde een toernooi voor bestuursleden over halve velden. Beatrix dacht met haar jonge bestuur hoge ogen te gooien, maar de finale werd niet bereikt. Een jaar later veroverden we echter met gemak de eerste prijs. Bij v.v. Alexandria reden om te gaan twijfelen of het wel echt allemaal bestuursleden waren.

De Klaverjascommissie bestaande uit Gerrit Freriks, Wim Wolfswinkel en Paul van der Steeg, werd in het zonnetje gezet, omdat er al 12,5 jaar gekaart werd bij Beatrix.

Uit handen van de voorzitter van de scheidsrechtersvereniging Apeldoorn kreeg Beatrix de sportiviteitsprijs uitgereikt, omdat onze vereniging het minste aantal strafzaken had opgelopen dat seizoen. Deze wisselbeker werd echter nooit meer opgehaald en ook nooit meer uitgereikt, zodat hij nog steeds ergens in de prijzenkast te vinden moet zijn.

Voor het eerst in dit seizoen werd deelgenomen met een elftal in de zaterdagcompetitie. Dit elftal werd mede in het leven geroepen als opvang voor A-junioren, omdat voor hen bij Beatrix geen elftal meer op de been gebracht kon worden. Ook bood het een aantal mindere talenten de gelegenheid om toch in het eerste te voetballen. En dat alles onder de bezielende leiding van Herman Beekman.

In seizoen 1983-1984 vond er een trainerswissel plaats en C. Verdonk werd de nieuwe oefenmeester. In 1984 vond het eerste Deelerhoftoernooi plaats. Dit toernooi is inmiddels traditie geworden en heeft nooit te klagen over belangstelling van verenigingen uit de omgeving.

In 1985 bestond Beatrix 40 jaar. Helaas was voorzitter Will Swaager door prive-problemen afgetreden en werd Eef Barten bereid gevonden een jaar als interim-voorzitter op te treden.

In 1986 kwam Ap Bruil in zijn plaats en leidde de vereniging enige jaren. 

Het bestuur van 1985 achter de tafel bij het 40-jarig jubileum

vlnr Herman Beekman, Wim Essenstam, Harrie IJzendoorn, Wiebe Berkhof, Eef Barten, Theo Engbers, Lambert Wrekenhorst, Aart van Buren en Gerrit Dros.

Het allereerste dameselftal van SV Beatrix

Zaalvoetbalkampioenen

Eén van de zaterdagelftallen die Beatrix heeft gehad

1985 - 1995

In de laatste twintig jaar van de clubhistorie is ook heel veel gebeurd. Dieptepunten en hoogtepunten.

Voor het veertig jarig bestaan kreeg de club de fraaie versiersel boven de ingang aangeboden. Nog steeds kan iedereen dat zien als men het sportpark van Beatrix op komt.

Eén van de allergrootste hoogtepunten en wellicht ook van de historie van het voetbal in Hoenderloo, is het winnen van de Apeldoorn Cup in het seizoen 1985 - 1986. In de finale werd de grote favoriet c.s.v. Apeldoorn verslagen met maar liefst 0 - 2. Dat was al heel opmerkelijk, maar de reeks overwinningen die in de aanloop naar de finale waren geboekt waren ook zeker niet mis. Er werd achtereenvolgens afgerekend met D.D.H., Alexandria, Beekbergen en A.G.O.V.V. De mannen van trainer Charles Verdonk hadden een unieke prestatie neergezet.

Dat het een goed elftal was bleek twee seizoenen later wel, want het vlaggenschip van onze vereniging werd kampioen en haalde promotie naar de 1e klasse. Het hele dorp leefde mee en het kampioenschap werd volop gevierd.

Op bestuurlijk niveau zijn er ook problemen geweest. Het was Henny van de Brink, inmiddels ere-voorzitter van Beatrix, die in 1990 - 1991 het toenmalige bestuur op non-actief zette en probeerde met een compleet nieuw bestuur de club weer op de rails te krijgen. De bezem ging er door en een aantal jaren van opbouw waren het gevolg. In die periode zijn de reclameborden langs het eerste veld gekomen. Verhuurder van de grond, De Hoge Veluwe, wilde de symbolische huursom opschroeven naar de toenmalige normale landbouwprijs. Beatrix moest die flinke verhoging ergens vandaan halen en ondanks dat men toen bij De Hoge Veluwe vond dat reclameborden niet pasten in een natuurgebied ging men overstag. In de beginjaren gingen de bestuursleden zelf de borden ophalen, maar het leverde flink wat geld op.

De noodzaak voor een grondige verbouwing was inmiddels ook duidelijk geworden. Bij flinke regenval was het binnen soms net zo nat als buiten. Er moest flink verbouwd gaan worden en een speciale vakkundige bouwcommissie heeft dit proces vakkundig begeleid. Veel vrijwilligers hebben zich in het zweet gewerkt om uiteindelijk één van de mooiste voetbalkantines uit de regio te krijgen. Eentje waar we als club trots op mogen zijn. Deze renovatie behelsde nog wel wat: er werd een complete buitenmuur om het bestaande gebouw gemetseld en de zo karakteristieke houten buitenkant van de kleedkamers verdween, het lage dak kreeg een hogere punt en aan de achterkant van het gebouw werd een mooie grote opbergruimte gemaakt. Uiteraard werd er ook volop geïsoleerd en zo werd er in het seizoen 1991 - 1992 een gebouw neergezet waar de club jaren mee vooruit kon. Op 2 mei kon de officiële opening verricht worden door een fraai duo: één van de oprichters Rein Westerveld sr. en zijn kleinzoon Coen Westerveld, toen het jongste lid van Beatrix, mochten de officiële handeling verrichten. Een fraaie plaquette naast de ingang getuigd nog van deze opening. Binnen volgde daarna ook nog een opening, want de Hoenderlose kunstschilder Bernie had een prachtig schilderwerk achter in het clubhuis gemaakt. Een unieke schildering voor een voetbalkantine en zeker gezien het feit dat de maker recentelijk overleden is, een stukje werk dat gekoesterd moet worden.

Via de pagina "Fotoabums" kunt u unieke foto's van de verbouwing bekijken.

In 1994 werd voor de eerste keer een klaverjasnacht bij Beatrix gehouden. Twaalf uur lang klaverjassen in het clubhuis. 's Avonds om 8 uur beginnen en dan de hele nacht door tot de volgende morgen 8 uur. Proberen de slaap weg te houden en de concentratie vast te houden om zo veel mogelijk punten bijeen te spelen. Deze eerste keer werd gewonnen door Ruud van der Kuy, die overigens ook de tweede editie op zijn naam zette.

De viering van het 50-jarig bestaan van Beatrix staat velen, ondanks dat het alweer 10 jaar geleden is, nog vers in het geheugen. Er was een fantastisch feestprogramma samengesteld door een speciale commissie. Op woensdag 24 mei was er een Husqvarna Bos en Tuinshow in de grote feesttent op het trainingsveld, dat toen nog aan de wegkant Delenseweg was gelegen. Inmiddels is het tweede veld opgeschoven en ligt het trainingsveld aan de kant van De Hoge Veluwe. 's Avonds zat de tent heel vol voor het kijken naar de finale van de Champions League tussen AJAX en AC Milan op grootbeeld. Deze wedstrijd was zo spannend, dat Chris Gorsseling op een bepaald moment achter de tent ging staan, want hij kon er niet meer tegen. Uiteindelijk won AJAX de wedstrijd en er werd een ongekend extra feestje gevierd.

Donderdag 25 mei werd volop gebruik gemaakt van het feit dat men een rondvlucht boven Hoenderloo kon maken. Vele dorpelingen hebben toen hun huis van boven kunnen zien. De feestdag werd verder gevuld met een ballonwedstrijd voor de jeugd, optredens van een dweilorkest, show- en zaagwedstrijden, gratis kinderattracties en 's avonds onder andere een optreden van Arie Ribbens.

Op vrijdag 26 mei kwam de Veronica Drive-In show naar Hoenderloo en op zaterdag 27 mei kwam de van radio en tv bekende Circus Custers naar de feesttent voor een spetterend optreden voor de jeugd en konden de feestgangers 's avonds ondere andere genieten van een optreden van Tatjana. En wie kan zich niet het optreden herinneren van de Hoenderlose Sugar Lee Hooper. Haar (zijn) act was veelbesproken en zou het blote tepel incident in Amerika tot de achtergrond verdringen. Er kwam ook iets bloot, maar wat?!

In de nasleep van het jubileum kwam de Achterhoekse rockgroep Normaal naar Hoenderloo en wat een feest is dat geweest. Die jongens komen niet zo maar even spelen en het heeft de organisatie heel wat moeite gekost om hen te contracteren.

Hoenderloo vierde een fantastisch 50-jarig jubileumfeest, al was de financiële nasleep voor de vereniging niet echt lekker. Maar daar is de veerkrachtige club ook weer overheen gekomen.

Een mooi hoogtepunt voor één van de oprichters was de Koninklijke Onderscheiding, die hem door een wethouder van Apeldoorn, als een complete verrassing werd opgespeld tijdens de jubileumreceptie. Rein Westerveld sr. was heel blij met dit eerbetoon, die hij zeker verdiende.

Wat een elftal was dat! Winnaars van de Apeldoorn Cup.

De inmiddels overleden Hoenderlose kunstschilder Bernie aan het werk om een schilderij op een stuk muur te schilderen. Het maakt de toch al mooie kantine helemaal uniek.

Opa en kleinzoon Coen(tje) Westerveld bij de opening van het clubhuis. Coen was destijds het jongste lid van de vereniging.

1995 - 2005

Bij de aanstelling van de nieuwe trainer Hans Nieuwenhuis uit Loenen in 1996 gaf hij aan in twee jaar kampioen te willen worden in de zesde klasse. Het bestuur zou het toen al mooi vinden als de club leuk mee zou doen in de competitie. Toch maakte de gedreven oefenmeester zijn belofte waar, want hij werd met zijn jongens in de laatste wedstrijd van het seizoen thuis tegen SHE inderdaad kampioen. Frits Essenstam scoorde in de negentigste minuut de 2 - 1 en bij het laatste fluitsignaal barstte de bom en kreeg Hoenderloo een prachtig kampioensfeest. De club had er 9 jaar op moeten wachten, maar 1997 staat in de boeken van de club als een kampioensjaar. En de spelers zouden later nog een mooi feestje kunnen vieren, want op zaterdag 12 juli speelden ze hun eerste 'interland'. De wedstrijd tegen Celtic uit Schotland zal nog vele vers in het geheugen liggen. Een complete invasie van Schotten, een verbinding met het thuisland. Er moesten nieuwe telefoonkabels gelegd worden om (rechtstreeks) verslag te kunnen doen richting Schotland. Het was namelijk de eerste wedstrijd van de groen-witten in de voorbereiding en dan ook nog de eerste wedstrijd van trainer Wim Jansen. Sportief gezien was het van onze jongens uiteraard geen hoogstandje, de wedstrijd ging met 0 - 21 verloren, maar het was een prachtig gebeuren in overigens typisch Schotse regen.
De 5e klasse bleek in het seizoen 1997 - 1998 toch wel te hoog gegrepen en na een jaar in die klasse degradeerde men weer naar de 6e klasse. Aan het begin van het seizoen werd ook Beatrix opgeschrikt door het feit dat het tijdelijk zonder hoofdtrainer zat. Hans Nieuwenhuis was tijdens een wedstrijd van Loenermark zonder enige reden door een speler van DDH van achteren aangevallen. Resultaat: gebroken enkel en gescheurde enkelbanden. Einde eigen actieve voetbalcarrière. In januari 1999 tekende hij voor een jaar bij.
 
In 1998 werd voor de eerste keer een jeugdtoernooi gehouden op de velden van Beatrix. Het kreeg de naam het Veldwijk/Plaggenhuttoernooi, omdat deze twee bedrijven het toernooi sponsorden. Het toernooi heeft een aantal malen plaats gevonden, maar uiteindelijk werd het te moeilijk om clubs naar Hoenderloo te krijgen. De jaren dat de toernooien er wel waren was het een groot succes, ook uiteraard voor de kantine. Dat waren de wedstrijden tegen betaalde voetbalclubs ook. Na de prachtige wedstrijd tegen Celtic in 1997 kwam in juli 1999 Anderlecht uit België op het sportpark van Beatrix om een wedstrijd tegen de selectie te spelen. Eén en ander had te maken met de goede contacten die onze club had en nog steeds heeft met Residence Victoria aan de Woeste Hoefweg. Die trok door de aanleg van een prachtig trainingsveld en alle faciliteiten die (top)clubs graag willen hebben in de aanloop van een nieuw seizoen, clubs uit binnen- en buitenland. Via medewerker en oud-Hoenderloër Ben Wienk, die Beatrix een warm hart toe draagt, ontstond er een heel goed contact met onze club. Zo konden, als een elftal een oefenwedstrijdje wilde spelen, wedstrijden op het sportpark van Beatrix plaats vinden. Het hoofdveld werd dan wel steeds goed gekeurd door mensen van o.a. de K.N.V.B. De mensen die verantwoordelijk zijn voor de velden kregen dan steevast een compliment. Uiteraard waren de rood-witten uit Hoenderloo niet opgewassen tegen de profs met onder andere Patrick van Diemen en de wedstrijd ging met 0 - 18 verloren.
Een week later zou het sportpark van Beatrix overspoeld worden door voetbalsupporters. Vitesse wilde ook een wedstrijd spelen op het eerste veld van Beatrix en deze pot ging tegen RBC. Het stond rondom het veld op alle plaatsen helemaal vol; er werden 2200 toeschouwers geteld. Er was dan ook een hele grote primeur, want Pierre van Hooijdonk speelde zijn allereerste wedstrijd voor Vitesse in Hoenderloo. Er hing een fantastische sfeer al heeft het ons wel een vaantje gekost. Toen hingen er nog vaantjes boven de bar en die van NEC was opeens weg en werd buiten in de brand gestoken. Vitesse won overigens met 3 - 1.
Begin 2000 stonden er al weer wedstrijden gepland tegen Helmond Sport met John de Wolff en Locomotiv Moskou. Deze laatste kon toen niet doorgaan, omdat de Russen nog niet in Nederland waren.
Voetballend gezien was seizoen 1999 - 2000 bij de jeugd een topjaar. Er werden maar liefst 3 teams kampioen. De E1 wist in een rechtstreeks duel naaste concurrent Beekbergen met 2 -1 te verslaan en kon op de kampioenskar. De F1 en de F2 konden daarop aanschuiven, want ook zij wisten het kampioenschap in de wacht te slepen. Volop feest in het clubhuis dus!
In de aanloop van het nieuwe seizoen kon door de selectie van trainer Jan van Veldhuizen weer een 'interland' gespeeld worden. Deze keer tegen El-Etahad uit Quatar. Eén van de trainers daar was op dat moment oud-Ajaxied Wim Suurbier. De wedstrijd ging uiteindelijk verloren met 0 - 2, maar heel wat Hoenderlose voetballers hadden weer wat meer internationale ervaring.
Het Barcelona van Louis van Gaal heeft zeer regelmatig de rust en accommodatie van de Residence Victoria gebruikt in de aanloop van het nieuwe seizoen. De topvoetballers hebben nooit op het sportpark van Beatrix een wedstrijd gespeeld, maar in augustus van 2000 was er wel een hele speciale wedstrijd. Leden van het bestuur en begeleiding van Barcelona speelden tegen de Spaanse pers. De pers verloor uiteindelijk met 4 - 3 van het team, waarin naast keeperstrainer Frans Hoek ook general manager van Residence Victoria Wim Snellaars mee speelde.
Een tijdje was het rustig bij Beatrix. Tenminste wat betreft nieuwe zaken. Uiteraard liepen de normale zaken gewoon door. Het Deelerhoftoernooi werd gespeeld, evenals het Bernard Vinktoernooi. Er werd tweewekelijks geklaverjast in het clubhuis en op de eerste zaterdag van het nieuwe jaar werd de traditie vastgehouden van de klaverjasnacht. In die tijd vonden er ook nog bingo-avonden plaats in het clubhuis en konden de bingoliefhebbers een gezellige avond beleven in het clubhuis. Verder werd het eerste darttoernooi gehouden. Wat ook voor de eerste keer plaats vond was het Rein Westerveld 6 tegen 6 toernooi. Een mooiere naam kon dit toernooi niet krijgen en de familie van de oud oprichter stelde meteen een wisselbeker ter beschikking.
 
In juli vierde De Hoenderloo Groep haar 150-jarig bestaan en dat hebben ze ook gedaan met een voetbalwedstrijd. Een prima elftal van de Glenn Mills School voetbalde tegen onze jongens en de wedstrijd werd door de jongelingen met 5 -3 gewonnen. Het was wel even een feest van verbroedering op het sportpark.
Op vrijdag 7 september werd de eerst dartavond van SV Beatrix gehouden. Op initiatief van Mees en Martijn Thomassen en Ricky Bruin werd een begin gemaakt met tweewekelijks darten in het clubhuis en nog steeds komen enthousiaste darters regelmatig hun pijltjes gooien. De eerste winnaars van het darten waren aan het einde van het seizoen overigens Martijn Thomassen bij de jeugd en Lammert Jansen bij de volwassenen.
 
De velden van Beatrix zijn vaak het terrein voor betaald voetbalclubs geweest om een oefenwedstrijd te spelen. Zo hebben de voetballiefhebbers clubs als Top Oss, Willem II, AZ’67 en clubs uit verschillende landen van de wereld bij ons kunnen zien spelen. Zo hebben heel wat bekende voetballers voetstappen op ons gras staan: Barry van Galen, John Bosman, Marco Heering, Danny Landzaat, Jan Kromkamp en nog veel meer.
In november 2002 kwam AGOVV uit Apeldoorn er een tijdje een paar keer per week trainen en hebben ze hun rentree in het betaalde voetbal op ons sportpark met een vriendschappelijke wedstrijd ingeluid. De Blauwen vonden onze accommodatie heerlijk om optimaal te kunnen trainen. Weer even een compliment aan de terreinverzorgers.

In deze maand kwamen de eerste geluiden over het plaatsen van nieuwe lichtmasten. De oude voldeden niet meer optimaal en de noodzaak was zeker aanwezig. Een speciale lichtcommissie ging hiermee aan de slag en het plan was zeer ambitieus. Men ging namelijk voor twaalf lichtmasten, verlichting dus voor allebei de velden. Om het sportpark daar klaar voor te maken vond op 23 november een werkdag plaats. In totaal waren maar liefst 47 mensen op de oproep om mee te helpen afgekomen en er werd van alles gedaan: geschilderd, gesnoeid, schoon gemaakt, blad geblazen, palen plaatsen op de parkeerplaats, reclameborden schoonmaken en natuurlijk werd er gewerkt aan het klaarmaken voor het plaatsen van de lichtmasten. Er werden sleuven gegraven, kabels gelegd en de sleuven werden weer dichtgegooid. Een schakelkast werd in elkaar gezet, want
alles moest natuurlijk wel werken. Het was een fantastische clubdag op een mooie zonnige novemberdag.

Op 30 mei kreeg een jaar voorbereiding door de lichtcommissie zijn beslag. De lichtmasten werden geplaatst. Een speciaal bedrijf kwam de masten op een grote vrachtwagen brengen en de medewerkers van dat bedrijf hebben alle twaalf de masten met lichtkappen, die beide velden volledig in het licht kunnen zetten, in een dag tijd gezet. Alles moest nog wel aangesloten worden, maar daar zouden anderen weer voor zorgen. Ook dat was vervolgens weer een hele toer om alles goed te krijgen, maar het lukte en op vrijdag 17 oktober kon de verlichting officieel geopend worden. Wim Snellaars, hoofdsponsor van Beatrix, had de eer dat te doen en hij deed dat samen met de jongste pupil van dat moment, Justin Bruil. Voorafgaand hieraan speelden jeugdteams van Beatrix en Beekbergen tegen elkaar en nadat de lichten eenmaal aangegaan waren vond de echte openingswedstrijd plaats tussen de eerste elftallen van Beekbergen en Beatrix. Gewonnen door Beekbergen overigens met 0 - 1.
 Er is al eerder gesproken over het klaverjassen bij Beatrix. Ondertussen wordt er al zo'n 35 jaar gekaart bij Beatrix en het overgrote deel daarvan heeft Gerrit Freriks, al meer dan vijftig jaar lid van de club, de touwtjes in handen gehad. In april 2003 stopte hij met de klaverjascommissie na er 30 jaar deel van te hebben uitgemaakt. Uiteraard werd dat beloond door de klaverjassers en hij kreeg een fraaie aansteker met inscriptie cadeau.
 
 Op de jaarvergadering van 16 september 2004 werd een nieuw initiatief in het leven geroepen. Beatrix kreeg een Club van Honderd. Een aantal leden had het initiatief genomen om een Club van Honderd in het leven te roepen met als doel om de club financieel te kunnen ondersteunen waar mogelijk. Er was vooral veel bijval onder de aanwezige leden en na de jaarvergadering meldden zich meteen een aantal leden aan. Het lidmaatschap bedraagt jaarlijks 45 euro en de namen van de leden worden in het clubhuis vermeld. De leden komen regelmatig bij elkaar om bestedingen voor het geld te bespreken. Inmiddels heeft de Club van Honderd van Beatrix al zo'n 50 leden.
 
Aan het einde van 2004 liep het niet meer tussen trainer Henk Calot en de spelersgroep. De resultaten waren ook niet echt om naar huis te schrijven en er werd in goed overleg afgesproken om uit elkaar te gaan. Een selectie zonder trainer was uiteraard niets en gelukkig was de Apeldoorner Hans Punt bereid om het eerste elftal te gaan trainen tot het einde van het seizoen. Na een aantal weken bleek hij een geschikte persoon te zijn voor Beatrix en hij tekende meteen voor langer. Op wat voor termijn dat zal gaan gebeuren is natuurlijk altijd koffiedik kijken, maar we hebben wel weer eens zin in een kampioensfeestje. Laten we hopen dat Hans kan bouwen aan een team die dat voor ons verwezenlijkt.

Op de ledenvergadering van 16 september 2004 is de Club van 100 ontstaan,  met als doel om waar nodig financiële steun te bieden voor verschillende disciplines binnen de vereniging. Bij de jeugd, voor het eerste elftal, maar ook voor alle andere teams. Ook noodzakelijke investeringen aan ons sportcomplex kan een reden zijn voor de Club van 100 om geld te gaan besteden. Tijdens de vergadering gaven zich meteen spontaan de eerste leden op.

Nieuwe Dug Outs

De Club van 100 van de Club had even tijd nodig om geld bij elkaar te sparen voor de eerste gift aan de vereniging. Het was een wens van de club om nieuwe, modernere dug outs langs het eerste veld te krijgen en de Club van 100 wilde die aanbieden. Voor aanvang van de thuiswedstrijd  van het eerste elftal tegen Cupa op zondag 1 oktober 2006 zijn de twee nieuwe dug-outs officieel overgedragen aan SV Beatrix. Hele mooie moderne dug-outs en Martin Essenstam van de Club van 100 droeg de dug-outs over aan voorzitter Arie Dros in het bijzijn van een aantal leden. Arie opende de dug-outs door het naambordje op de dug-out van SV Beatrix te onthullen met het wegnemen van een, uiteraard rood, shirt. Het regende iets en de aanwezigen konden meteen aan de lijve ervaren hoe fijn, vooral ook droog, de nieuwe aanwinsten zijn.

De nieuwe dug outs hebben de oude stenen dug outs vervangen, die jarenlang prima dienst hadden gedaan, maar niet meer van deze tijd waren. In het kader van een stuk verfraaiing van het sportpark was het plaatsen van de dug outs een hele mooie stap.

Nieuwe bestrating

Verschillende vrijwilligers van de club, maar ook vanuit het dorp, hebben zich op een aantal momenten flink in het zweet gewerkt om het sportpark te voorzien van nieuwe klinkers. Deze had de club gekregen, maar ze moesten uiteraard nog wel gelegd worden. Daar hebben een aantal letterlijk en figuurlijk voor op de knieën gelegen, maar het eindresultaat mocht er dan ook wel wezen ook. De entree, de fietsenstalling, het pad naar het clubhuis en de kleedkamers en het pad langs het eerste veld aan de kant van de Hoge Veluwe zijn voorzien van klinkers en weer heeft het sportpark een geweldige lift gekregen.

Nieuwe hoofdtrainer

Aan het einde van het kalenderjaar 2006 heeft trainer Hans Punt te kennen gegeven niet verder te willen als hoofdtrainer en zelf op te stappen. Nadat een aantal spelers de trainingen en begeleiding een aantal weken hadden overgenomen werd er een nieuwe trainer gevonden in de persoon van André Tolstra uit Apeldoorn. Hij wilde proberen het team weer aan het voetballen te krijgen in zijn eerste klus als hoofdtrainer. Hij had het prima naar zijn zin en een verlenging van zijn contract richting seizoen 2007 - 2008 werd dan ook al snel een feit.